GEKKIGHEID

Het Israëlische choreografenduo Inbal Pinto en Avshalom Pollak maakt de meest wonderlijke voorstellingen vol GEKKIGHEID en surrealistische taferelen. In de familievoorstelling van Introdans die volledig aan hun werk gewijd is, laten de twee een volstrekt eigen ‘geluid’ horen. Alsof ze een magische doos openen, toveren ze in hun producties allerlei vreemde types tevoorschijn in een geraffineerd spel met subtiele, absurdistische humor, dans, theater en inventiviteit. GEKKIGHEID gaat op 20 oktober 2018 in première en is daarna in vele Nederlandse theaters te zien tot 17 februari 2019.

What Good Would The Moon Be

De creaties van Pinto en Pollak bevatten regelmatig verwijzingen naar de politieke situatie in Israël, ook al is het duo daar niet bewust op uit. Zo refereert hun succesvolle What Good Would The Moon Be aan de in hun ogen verwerpelijke ‘scheidingsmuur’ langs de Westelijke Jordaanoever. Maar zeker niet op een ‘zware manier’. Geïnspireerd door hun met kartonnen dozen neemt het duo de toeschouwer mee op een wonderlijke reis vol slapstickachtige scènes. De choreografie laat je, aldus een recensent, ‘vliegen terwijl je op je stoel zit’.

(delen uit) Wrapped

Voor Wrapped, een van haar eerste creaties, ontving Inbal Pinto diverse prijzen, waaronder een prestigieuze Amerikaanse Bessie Award. De pers typeerde het werk van de Israëlische choreografe destijds als ‘a breath of fresh air’. In Wrapped versmelt zij humor en poëzie in een visueel rijke, denkbeeldige wereld tot, zoals zij zegt, een ‘urban legend’. Een kerstboom, hoedjes van papier, regenjassen, romantische jurken, een vogel, dansers op stelten en nog veel meer maken de choreografie tot een feest voor het oog.

Rushes (Nederlandse première)

Rushes stond al jaren op het verlanglijstje van artistiek directeur Roel Voorintholt. Voor deze hitproductie werkten Pinto en Pollak samen met Robby Barnett, choreograaf en oprichter van het Amerikaanse danstheatergezelschap Pilobolus. De makers omschreven hun werk als ‘Jaques Tati meets Gogo and the Marx Brothers’. Als toeschouwer word je voortdurend op het verkeerde been gezet: is het komedie, tragedie, fantasie of mysterie waar je naar kijkt, of alle vier tegelijk?