Ton Wiggers

Als Ton Wiggers (Arnhem, 1947) niet de euvele moed had gehad om letterlijk tussen de schuifdeuren van zijn Arnhemse woonkamer een dansgezelschap voor Oost-Nederland te beginnen, had Introdans nooit het licht gezien. Het was begin jaren zeventig en Wiggers was als leerling van de dansacademie in Arnhem gevraagd om deel uit te maken van een nieuw klein Nederlands dansgezelschap. Toen dat door verschillen van inzicht niet van de grond kwam, zeiden Wiggers en zijn toenmalige levenspartner Hans Focking: ‘Dan doen we het toch zelf!’. Zo ontstond Studio L.P., de voorloper van Introdans, genoemd naar de Van Lawick van Pabstraat waar Wiggers woonde.

Unicum in de Nederlandse danswereld

Al ruim veertig jaar maakt Wiggers nu deel uit van de directie van Introdans – een unicum in de Nederlandse danswereld. Gedurende 33 jaar was hij artistiek directeur, met Hans Focking als zakelijk directeur, en sinds bijna een decennium is hij algemeen directeur, daarbij nauw samenwerkend met Roel Voorintholt (co-artistiek directeur van 1989-2005) aan wie hij in 2005 de artistieke leiding overdroeg. En in al die jaren is de doelstelling van het gezelschap onveranderd gebleven: dans van hoge kwaliteit op een niet-traditionele en zo nodig onorthodoxe wijze onder de aandacht van een zo groot en breed mogelijk publiek brengen. Van elitaire en hoogdravende artistieke pretenties is Wiggers altijd wars geweest. Hij houdt van dans die toegankelijk is, begrijpelijk, stijlvol, voor iedereen aantrekkelijk én liefst voorzien van een vleugje glamour en extravagantie. In de eerste jaren richtte hij zich met zijn gezelschap exclusief op de oostelijke provincies – waarbij op elke mogelijke locatie werd opgetreden – maar onder zijn leiding is er gaandeweg een wereldwijde reputatie opgebouwd, met nog altijd groeiende bezoekersaantallen.

Voorliefde voor het grootse, theatrale gebaar

Wiggers heeft ruim vijftig choreografieën voor Introdans gemaakt. Vooral in de beginjaren had zijn werk, mede door gebrek aan budget voor gastchoreografen, een belangrijk aandeel in het repertoire. Zijn creaties kenmerken zich door een gedegen en zeer bevlogen vakmanschap en een sterke voorliefde voor het grootse, theatrale gebaar, hartstochtelijke dramatiek en verhalende elementen. Hoewel zelf bescheiden over zijn kwaliteiten als choreograaf – hij heeft nooit de pretentie uitgedragen uitzonderlijk begaafd of vernieuwend te zijn – heeft Wiggers een flink aantal hoogtepunten en publiekslievelingen binnen het Introdans-repertoire op zijn naam staan, waaronder Uhuru, Mater, Gilles, Requiem, Het Debat en Passage. Als artistiek directeur heeft hij zich vooral ook gericht op het aantrekken van interessante (gast)choreografen. Veel jonge, getalenteerde en later beroemd geworden dansmakers hebben bij Introdans hun eerste kansen gekregen.

Danser, choreograaf, coach en docent

Behalve als choreograaf en als een opvallende, expressieve danser – ook na beëindiging van zijn danscarrière, toen hij nog regelmatig karakterrollen vertolkte – heeft Wiggers zich als coach en docent onderscheiden. Al tijdens zijn studie aan de Arnhemse Dansacademie, waar hij zowel de toneeldans- als de docentenopleiding volgde, begon hij met lesgeven. Hij heeft veel jonge Nederlandse dansers geholpen om een professionele carrière op te bouwen, waardoor Introdans nog altijd – ook nu het, na Het Nationale Ballet en Nederlandse Dans Theater, het derde dansgezelschap van ons land is – een uitzonderlijk groot aantal Nederlanders telt. En Wiggers bekommert zich ook om de tijd ná hun danscarrière: hij heeft diverse dansers opgeleid tot repetitor, choreograaf of, in het geval van Roel Voorintholt, artistiek leider.

Onderscheidingen

In 1996, bij het 25-jarig jubileum van Introdans, werd Wiggers benoemd tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. In 2005 ontving hij de Arnhem-Lorentz Penning (vernoemd naar de eerste Nederlandse Nobelprijswinnaar, Prof. Hendrik Antoon Lorentz) en in 2012 de Zilveren Stadspenning van de gemeente Arnhem. Filmmaker Bas Berkhout maakte in 2011 een documentaire over Wiggers: Eindelijk Erkenning