Vivian Sauerbreij

Geboren
28 november 1989, Amsterdam (Nederland)

Opleiding
Nationale Balletacademie, Amsterdam

Ervaring
Europa Danse, Rennes; Introdans (sinds augustus 2010)

“Lantaarnpaal!” Oeps...

Als het codewoord - want dat is het - klinkt, weet Vivian Sauerbreij precies wat de bedoeling is. Stoppen met staren! Het is een foefje van haar ouders om hun dochter te attenderen op iets waarvan kinderen zich niet bewust zijn dat het niet “mag”. “Ik kon helemaal gebiologeerd raken door iemand die ik zag. Tegenwoordig verberg ik dat beter, maar ik ben nog steeds een ontzettende observator. Ik vind mensen gewoon heel interessant.”

Haar moeder noemt Vivian een cadeautje

Ook van zichzelf maakt de bedachtzame danseres geregeld studie. Ze heeft heldere opvattingen over wie ze is en wat ze belangrijk vindt. “Als kind was ik verlegen en stilletjes. Ik was niet zozeer onzeker, eerder bescheiden. Mijn jongere zusje Jill was veel aanweziger en drukker dan ik. Ze studeert nu mode. We kunnen het heel goed met elkaar vinden. ”Vivians moeder noemt haar oudste dochter nog altijd “een cadeautje”. “Leuk gezegd hè?” Haar vader, manager bij een papiermachineproducent, moet voor zijn werk regelmatig naar het buitenland. “Hij nam altijd cadeautjes voor ons mee!”

Op tienjarige leeftijd aangenomen op de Balletacademie

Vivian begint met dansen als ze acht jaar is. “Ik had op school een vriendinnetje dat balletles had. Haar moeder vroeg aan mijn moeder of het niet ook iets voor mij was. Ik ging een keer mee en vond het meteen fantastisch!” Ze blijkt zeer talentvol te zijn. Op haar tiende auditeert ze - op voorspraak van haar lerares – bij de Nationale Balletacademie in Amsterdam waar ze wordt aangenomen. “Ik was dolblij! We woonden in Almere en samen met een ander meisje reisde ik vanaf dat moment iedere dag met de trein, de bus, de tram en de fiets naar school in Amsterdam. Mijn vader ging mee tot aan Weesp, daar moest hij eruit. Ik heb in totaal tien jaar les gehad en héél veel geleerd. Iedere dag was het waard!”

Zachte buitenkant, harde binnenkant

“Ik was op school erg onder de indruk van een strenge Russische gastdocente. Als wij niet goed luisterden, liet ze ons een half uur aan de barre staan. Zo vormend! Het doorzettingsvermogen en de discipline die ik van nature heb, zijn tijdens mijn opleiding nog veel sterker geworden. Ik heb er nog dagelijks plezier van. “Zachte buitenkant, harde binnenkant”, zegt mijn moeder. In mijn middelbare schooltijd ben ik me ook vaker gaan uiten. Ik ging letterlijk meer zeggen. De opleiding en mijn verhouding met andere studenten - maar ook mijn zusje thuis - waren hulpmiddelen om assertiever en zelfstandiger te worden. Tegenwoordig kan ik prima voor mezelf opkomen.”

Te jong voor een contract bij Introdans

Na de Nationale Balletacademie loopt ze een jaar stage bij Introdans. Aan het eind volgt (nog) geen contract, ze is te jong. Achteraf gezien is ze dankbaar voor de periode die dan volgt. “Ik heb via Europa Danse zes maanden gelest in Chartres en Rennes en daarna zes maanden overal in Europa opgetreden. Een onwijs leuk jaar waarin ik heel veel heb meegemaakt.” Maar ze wil ook graag terug naar Arnhem. Gedecideerd: “Mijn stagejaar was me zó goed bevallen. Ik wilde bij Introdans werken.” Dat lukt het jaar erop, in 2010.

De hoofdrol in Pulcinella

“Ik ben een sterke en “schone” danseres, qua techniek. Mijn uiterlijk is niet heel kenmerkend, ik val op door de mimiek en expressie in mijn presentatie. Dat ik een hoofdrol in Pulcinella kreeg… heerlijk! Ik wilde hem heel graag, in dat soort rollen kan ik alles kwijt. Ik werk sowieso graag met Nils Christe, de choreograaf van het stuk. Hij heeft veel respect voor ons, de dansers. Yulanne (de Groot, collega en vriendin, red.) en ik hebben op school ook in een stuk van hem gedanst, met veel plezier.” Een andere favoriet is Jiří Kylián. “Ik houd enorm van zijn lyrische, vloeiende bewegingen. Technisch zeer uitdagend en heerlijk om te dansen.”

Introdans als kroon op opleiding

“Werken bij Introdans is de kroon op mijn opleiding: een beloning. Ondertussen heb ik naast mijn danscarrière ook een ander leven. Ik ben daar heel blij mee. De danswereld is heel indringend en verslavend leuk, maar er is meer. Skypen met mijn schoonmoeder bijvoorbeeld, over de precieze bereiding van een bepaalde soep. Mijn vriend is Turks en we hebben al een relatie sinds mijn zestiende. We wonen nu twee jaar samen in Nederland en we hebben het goed. Ik kijk vaak Turkse tv-series om te relaxen. Die kan ik inmiddels prima volgen!”