Vérine Bouwman

Geboren
18 september 1987, Nijmegen (Nederland)

Opleiding
Nationale Balletacademie, Amsterdam

Ervaring
Introdans (sinds augustus 2006)

Er gaan een analyticus en een keiharde doorzetter schuil achter haar zachte voorkomen. Danseres Vérine Bouwman verliest al jong haar hart aan ballet. Ze is zes als ze voor het eerst meegaat met een vriendinnetje en het “meteen heel erg leuk” vindt. Dan turnt ze trouwens ook al én ze doet aan wedstrijdzwemmen. “Met zwemmen ben ik begonnen toen ik vier was. Ik ben nog steeds een ontzettende waterrat.” Waarom dan ook nog dans? “Nadat ik de vlinderslag goed kon, ging ik me vervelen. Ik begon vanzelf spontaan te onderwaterballetten…”

Hecht gezin

Vérine groeit op in Wijchen, onder de rook van Nijmegen. Ze heeft twee broers; Elmar en Arlan, zelf is ze middelste. Alle drie opvallende namen. “Ja, die hebben mijn ouders heel bewust bedacht; ze wilden ons mooie namen geven!” Haar vader is journalist en later eindredacteur bij De Gelderlander. Haar moeder is in die tijd secretaresse patiëntenzorg in het UMC Radboud. Ze heeft zich altijd beschermd gevoeld door de mannen thuis. “Mams was een emotionele steunpilaar, nog steeds trouwens. “ Het gezin is nog altijd “close”, ook al woont Elmar in San Fransisco en is zondagskind Arlan ook druk met zijn eigen omvangrijke vriendenkring.

Talent voor synchroomzwemmen en ballet

Het zwemmen mondt uit in een plaats in het nationaal talententeam synchroonzwemmen. En ook voor dans blijkt Vérine een meer dan gemiddelde aanleg te hebben. “Vanaf mijn elfde ging ik doordeweeks iedere ochtend met de trein naar het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. ’s Middags - na de laatste school- en danslessen - nam ik de trein terug naar Veenendaal voor een paar uur zwemtraining. Mijn vader haalde me dan vanuit zijn werk rond een uur of negen bij het zwembad op. Ik kon het niet meer combineren toen de schoolvoorstellingen en de zwemwedstrijden op dezelfde dagen begonnen te vallen. Ik moest kiezen.” Het wordt school én ballet. “Een echte carrière als synchroonzwemmer is in Nederland niet mogelijk. Daarvoor moet je naar het buitenland. Dat speelde ook wel mee in mijn beslissing. Als ik de top niet kan halen, verlies ik mijn interesse.”

Stoppen is geen optie

Het kenmerkt haar ten voeten uit. “Als ik iets doe, wil ik het hoogste bereiken. Stoppen is dan geen optie.” Bijvoorbeeld die keer dat ze in een stuk van Didi Veldman net een duikvlucht naar beneden maakt terwijl net het scheenbeen van haar danspartner omhoog komt. Tand door de lip; een bloedbad. “Ik wilde doorgaan. Een danser gaat altijd door. Maar het bloed gutste eruit. Ze hebben me echt moeten overtuigen dat het niet kon. Ik eindigde uiteindelijk bij de eerste hulp. Maar ook als ik gewoon een keer ziek ben, denk ik dat de wereld vergaat en dat ik “iedereen in de steek laat”. Ik ben hartstikke loyaal.”

Met zestien jaar stage bij Introdans lopen

Ze rondt haar dansopleiding niet af in Den Haag. “Ik was dertien toen ik niet verder mocht. De verwachting was dat mijn voeten klassiek ballet op den duur niet aan zouden kunnen.” Stoppen kwam niet in haar op. “Ik heb er van geleerd om spieren te kweken op de juiste plekken, mijn benen en voeten tot het uiterste te strekken en de beste lijnen voor mijn lichaam te creëren.” Ze auditeert daarna in Amsterdam en Antwerpen en wordt op beide scholen aangenomen. “Ik koos voor Amsterdam. Op mijn zestiende – in mijn eerste jaar hbo – begon ik aan een stage bij Introdans. Die beviel wederzijds zo goed dat mijn stagecontract nog een keer verlengd werd en ik aan het eind daarvan niet meer terug naar school wilde. Ik heb toen hemel en aarde bewogen om een vast contract te krijgen. Toen dat gelukt was, heb ik op school gesmeekt om mijn theorievakken en scriptie te mogen afmaken tijdens mijn eerste contractseizoen. Inmiddels is het mijn tiende seizoen bij Introdans. De tijd vliegt!”

Nog lang niet klaar om te stoppen

“Ik houd van dansen en doe het inmiddels ruim twintig jaar. Ik kan me geen leven zonder voorstellen. Wellicht blijf ik in de danswereld als repetitor en ga ik de wereld over om stukken in te studeren. Of creëer ik mijn gezinnetje. Of maak ik gebruik van de omscholingsregeling en probeer ik een tweede carrière op te bouwen in een ander vak. Alles ligt nog open en ik ben nog lang niet klaar om te stoppen. Ik leer nog elke dag bij en zoek grenzen op.”

Op het podium emotioneel

Vérine is dol op neoklassieke duetten op lyrische muziek, iets wat ook goed bij haar past. “Alhoewel de voldoening net zo groot kan zijn als ik iets dans waardoor ik totaal uit mijn comfortzone moet komen. Ik kan er echt van genieten om te zien hoe mijn lichaam en geest op nieuwe dingen reageren. Tijdens de repetities ben ik heel rationeel, tel ik de passen en zit ik volledig in mijn hoofd. Zodra ik iets goed beheers, kan ik me laten gaan. Op het podium ben ik vaak heel emotioneel.” De muziek in een choreografie is belangrijk voor haar. “Muziek beweegt me! Hopelijk verhuis ik snel naar een groter huis waar ik de ruimte heb voor een piano. Ik heb jarenlang met liefde pianogespeeld, en zou het heel graag weer oppakken.”