Vérine Bouwman

< >

Geboren
1987, Nijmegen (Nederland)

Opleiding
Nationale Balletacademie, Amsterdam

Ervaring
Introdans (sinds augustus 2006)

Onderscheidingen
Prijs van Verdienste Dansersfonds '79 (2018)

Er gaan een analyticus en een keiharde doorzetter schuil achter haar zachte voorkomen. Danseres Vérine Bouwman verliest al jong haar hart aan ballet. Ze is zes als ze voor het eerst meegaat met een vriendinnetje en het “meteen heel erg leuk” vindt. Dan turnt ze trouwens ook al én ze doet aan wedstrijdzwemmen. “Met zwemmen ben ik begonnen toen ik vier was. Ik ben nog steeds een ontzettende waterrat.” Waarom dan ook nog dans? “De vlinderslag was mijn favoriete slag en daar genoot ik van, maar bij de trainingen miste ik de variëteit. Ik begon vanzelf spontaan te onderwaterballetten…”

Hecht gezin

Vérine groeit op in Wijchen, onder de rook van Nijmegen. Ze heeft twee broers; Elmar en Arlan, zelf is ze middelste. Alle drie opvallende namen. “Ja, die hebben mijn ouders heel bewust bedacht; ze wilden ons mooie namen geven!” Haar vader is journalist; hij was jarenlang eindredacteur bij De Gelderlander en werkt nu als freelancer. Haar moeder is in die tijd secretaresse patiëntenzorg in het UMC Radboud. Ze heeft zich altijd beschermd gevoeld door de mannen thuis. “Mams was een emotionele steunpilaar, nog steeds trouwens. “ Het gezin is nog altijd “close”, ook al woont Elmar in het buitenland en is zondagskind Arlan ook druk met zijn werk, vriendin en vrienden.

Talent voor synchroonzwemmen en ballet

Het zwemmen mondt uit in een plaats in het nationaal talententeam synchroonzwemmen. En ook voor dans blijkt Vérine een meer dan gemiddelde aanleg te hebben. “Vanaf mijn elfde ging ik doordeweeks iedere ochtend met de trein naar het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. ’s Middags - na de laatste school- en danslessen - nam ik de trein terug naar Veenendaal voor een paar uur zwemtraining. Mijn vader haalde me dan vanuit zijn werk rond een uur of negen bij het zwembad op. Ik kon het niet meer combineren toen de schoolvoorstellingen en de zwemwedstrijden op dezelfde dagen begonnen te vallen. Ik moest kiezen.” Het wordt ballet. “Een echte carrière als synchroonzwemmer is in Nederland niet mogelijk. Daarvoor moet je naar het buitenland en zelfs daar heeft het niet de status van een beroep. Dat speelde ook wel mee in mijn beslissing.”

Stoppen is geen optie

Het kenmerkt haar ten voeten uit. “Als ik iets doe, wil ik het hoogste bereiken. Stoppen is dan geen optie. Maar ook als ik gewoon een keer ziek ben, denk ik dat de wereld vergaat en dat ik “mezelf en iedereen in de steek laat”. In dat opzicht ben ik loyaal.”

Met zeventien jaar stage bij Introdans lopen

Ze rondt haar dansopleiding niet af in Den Haag. “Ik was dertien toen ik niet verder mocht. De verwachting was dat mijn voeten klassiek ballet op den duur niet aan zouden kunnen.” Stoppen kwam niet in haar op. “Ik heb er van geleerd om spieren te kweken op de juiste plekken, mijn benen en voeten tot het uiterste te strekken en de beste lijnen voor mijn lichaam te creëren.” Ze auditeert daarna in Amsterdam en Antwerpen en wordt op beide scholen aangenomen. “Ik koos voor Amsterdam. Op mijn zeventiende – in mijn tweede jaar hbo – begon ik aan een stage bij Introdans. Die beviel wederzijds zo goed dat mijn stagecontract nog een keer verlengd werd en ik aan het eind daarvan niet meer terug naar school wilde. Ik heb toen hemel en aarde bewogen om een contract te krijgen. Toen dat gelukt was, heb ik op school gesmeekt om mijn theorievakken en scriptie te mogen afmaken tijdens mijn eerste contractseizoen. Inmiddels dans ik sinds 2006 bij Introdans. De tijd vliegt!”

Samen in een unieke situatie

“Ik houd van dansen en doe het inmiddels ruim vijfentwintig jaar. Ik kan me nog geen leven zónder voorstellen, maar ik zie mezelf ook niet nog járenlang dansen. Het is een veeleisend beroep. Met lange dagen, veel avonden van huis. Ook het reizen is niet bevorderlijk. Ondanks weinig blessures merk ik wel dat ik lichamelijk langzamer herstel dan tien jaar geleden. Mijn grootste wens is moeder te worden en een gezin te stichten met mijn man, collega én danser Salvatore. Onze situatie is nu uniek: we werken samen, dansen samen en gaan op tournee. Hoe mooi is dat. Dat koesteren we. Daarnaast leer ik nog elke dag bij. Maar ik ben ook heel nieuwsgierig naar een ander vak, naar een nieuw leven.

Op het podium emotioneel

Vérine is dol op neoklassieke duetten op lyrische muziek, iets wat ook goed bij haar past. “Alhoewel de voldoening net zo groot kan zijn als ik iets dans waardoor ik totaal uit mijn comfortzone moet komen. Ik kan er echt van genieten om te zien hoe mijn lichaam en geest op nieuwe dingen reageren. Tijdens de repetities ben ik heel rationeel, tel ik de passen en zit ik volledig in mijn hoofd. Zodra ik iets goed beheers, kan ik me laten gaan. Op het podium ben ik vaak emotioneel.” De muziek in een choreografie is belangrijk voor haar. “Muziek beweegt me! Hopelijk verhuis ik snel naar een groter huis waar ik de ruimte heb voor een piano. Ik heb jarenlang met liefde pianogespeeld, en zou het heel graag weer oppakken.”