Tiago Barreiros 

Geboren
30 september 1997, Lissabon (Portugal)

Opleiding
Escola de Danca do Conservatório Nacional, Lissabon; Nationale Balletacademie, Amsterdam

Ervaring
Introdans (in seizoen 2016/17 stagiair; in seizoen 2017/18 gastdanser)

Saudade; daar heeft de twintigjarige Tiago Barreiros uit Lissabon soms een beetje last van. “Er bestaat eigenlijk geen vertaling van saudade, het is meer een gevoel. Een gevoel van gemis, van afstand en liefde. Aan de ene kant wil ik thuis zijn bij mijn ouders en oudere broer in Lissabon, maar mijn leven is hier, bij Introdans. En daar ben ik erg blij mee.”

Loslaten en volwassen worden

Tiago straalt. Op het moment dat hij in 2016 de Nationale Balletacademie in Amsterdam afsloot met een solo in Yondering, een ballet van choreograaf John Neumeier, viel alles op zijn plek. ,,Dat werk gaat over de ontwikkeling van teenagers naar volwassenheid. Ik danste de rol van een jongen die leed aan ‘saudade’. Voor mij reflecteerde die rol de positie waar ik toen in zat. Zodra het gordijn viel, stroomden de tranen me over de wangen. Plotsklaps realiseerde ik me dat ik volwassen was geworden.” Tiago moest Amsterdam vaarwel zeggen omdat zijn opleiding erop zat, hij nam afscheid van zijn ouders en oudere broer die hem in Nederland hadden opgezocht en hij stond aan de vooravond van een ander leven in Arnhem. “Na die zomer begon mijn leven als professional. Ik mocht stagelopen bij Introdans en in seizoen 2017/18 krijg ik een tijdelijk contract. Ik kan nu met volle overtuiging zeggen dat ik danser ben bij Introdans,” zegt Tiago trots.

Leren is leuk

Tiago heeft een brede interesse. Hij speelt viool en is bezig om een boek te schrijven. “Het is bedoeld voor mijn moeder als verrassing. Eigenlijk is het een boek over mijn moeder en de manier waarop ik met mijn saudade en de onvermijdelijke afstand tussen ons om ga.” Hij studeert ook nog literatuur en geschiedenis in deeltijd aan de universiteit in Lissabon. Leren vindt hij leuk. Sterker nog: de wil om te leren zorgde ervoor dat hij op zijn dertiende naar het conservatorium kon in Lissabon. “Ik begon op negenjarige leeftijd met balletles. Door mijn vastberadenheid om te leren, heb ik mijn niveau telkens snel kunnen verhogen.” Nieuwe kennis vergaren en ervaringen opdoen, ziet Tiago dan ook als een van de motors van zijn bestaan. ,,Het inspireert me en verruimt mijn blik op de wereld. Maar toen Jean-Yves Esquerre, de artistiek leider van de Nationale Balletacademie, tegen mij zei dat hij een danser in mij zag, wist ik zeker dat dans mijn echte bestemming is. Hij is voor mijn persoonlijke en professionele ontwikkeling erg belangrijk geweest.”

Tegen de stroom oproeien

In Amsterdam ontwikkelde Tiago zijn zelfvertrouwen en zijn techniek als danser. Op het conservatorium in Lissabon leerde hij discipline en doorzettingsvermogen. “Daar kwam ik echt thuis in 2010.” Tot dan toe was hij de enige jongen in zijn omgeving die danste, maar dat deerde Tiago niet. Hij was zich al jong bewust dat hij tegen de stroom op moest roeien wilde hij danser worden. “Ook al kreeg ik een culturele opvoeding, mijn ouders hadden niet zien aankomen dat ik dansen zo leuk vond. Ik speelde voetbal met mijn vriendjes, ik zwom en deed aan atletiek. Voor de grap was ik meegelopen met een paar meisjes uit mijn klas die eerder weg mochten omdat ze balletles hadden. Ik danste mee en dat maakte iets los bij mij.” Een paar weken later was hij met zijn vriendjes aan het voetballen. Tiago hoorde pianomuziek uit een open raam. “Die muziek zoog me op, ik keek door het raam en zag weer een balletles. Ik was meteen gegrepen door de esthetiek, de precisie en het technische van ballet. De balletjuf zag me kijken, wenkte me om binnen te komen en liet me meedoen. Een paar lessen later wist ik dat ik met dans verder wilde. Ik houd van kunst en ik houd van bewegen; dans combineert beiden. Nadat ik die beslissing voor mezelf had genomen, wist ik dat ik me voortaan niks aan zou trekken van de mening van anderen. Al moest ik van mijn ouders wel eerst mijn zwemtraining afrondden voordat ik echt verder mocht met ballet.”

Dansen om te leven

Tiago lacht. “Gelukkig steunen mijn ouders me door dik en dun. Natuurlijk maken ze zich ook soms zorgen. De danswereld is exclusief. Er zijn niet veel banen. Ik had het geluk dat ik na mijn stage een tijdelijk contract kreeg bij Introdans. Als ik me onzeker voel, houd ik vast aan een uitspraak die voor mijn gevoel goed bij mij past: ‘Ik leef niet om te dansen, maar ik moet dansen om te leven’. Dansen voelt heel natuurlijk voor mij. Ik kan en wil niet anders.”