Pascal Schut

Geboren
17 juli 1992, Sittard (Nederland)

Opleiding
Koninklijk Conservatorium, Den Haag

Ervaring
Introdans (sinds augustus 2012)

Onderscheidingen
Aanmoedigingsprijs Dansersfonds '79 (2012); Dans Publieksprijs 2013

Wie danser Pascal Schut op en naast het podium meemaakt, kan het zich nauwelijks voorstellen, maar al die onderdrukte kracht en energie kwam er vroeger met bakken tegelijk uit. “Ik was echt een klassiek hyperactief jongetje,” lacht Pascal. “Mijn moeder werd dan ook knettergek van me. Ik moest afgemat worden, anders was ik niet te houden. Zij heeft me dan ook op gymnastiek gezet.”

Atletisch vermogen

Gymnastiek werd al snel de uitlaatklep voor de snelle, beweeglijke, en onvermoeibare Pascal. Zijn atletisch vermogen werd hier ook meteen duidelijk. “Ik denk dat ik het het allerleukste vond dat ik hard mocht werken. Voor wedstrijden, maar ook gewoon tijdens de trainingen. Ik kon al mijn energie eruit gooien.” Bij Introdans krijgt Pascal voor het eerst te horen dat hij zuinig moet zijn met zijn energie en lichaam. “Ze hebben gelijk. Je moet je kracht en energie doseren, maar voor mij is dat heel lastig. Ik ben zo gewend om mezelf helemaal af te matten.”

Aangeboren perfectionisme

Hoewel turnen een ideale bezigheidstherapie was voor de jonge Pascal was het niet zijn grote liefde. Mijn stiefzusje deed aan jazzballet en toen heb ik de oversteek gemaakt naar dansen. Ik vond dansen geweldig maar ik heb nooit het idee gehad dat er voor mij een carrière was weggelegd als professional. Ik vind het nog steeds lastig om naar mezelf te kijken en een goede danser te zien. Het zal ons aangeboren perfectionisme zijn, maar ik zie toch vooral wat er niet goed gaat.”

Ondanks zijn passie en liefde voor de dans had Pascal bijna afgezien van een studie dans. “Ik had het er helemaal mee gehad. Dansen was voor mij iets besmets geworden.” Pascal zwijgt en kiest dan heel zorgvuldig zijn woorden. “Je moet je voorstellen dat ik lessen volgde op een vmbo en daarnaast danste. Die twee dingen waren geen combinatie.” Die tijd ligt inmiddels achter Pascal maar het tekent hem nog steeds als mens en danser. “Ik kan me herinneren dat ik in mijn beginperiode op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag zo bang was om weggestuurd te worden dat ik met een scheur in mijn enkel door bleef dansen.”

Koninklijk Conservatorium Den Haag

Den Haag was de grote ommezwaai voor Pascal. “Ik heb veel aan mijn moeder te danken want zij was degene die aandrong dat ik toch auditie moest doen op het KC.” Pascal was op het punt aanbeland dat hij het bijltje er wel bij neer wilde gooien, maar dans moet ergens onbewust aan hem zijn blijven trekken want hij deed auditie en werd ook prompt toegelaten. “Ik ben nog steeds dol op Den Haag, mijn leven is daar echt veranderd.”

Binnen een week had Pascal zijn liefde voor dans teruggevonden. “Het was voor mij bijna een openbaring om tussen mensen te zitten voor wie dans net zo belangrijk was als voor mij. Ik heb me altijd moeten verdedigen omdat ik danste, maar dit hoefde ineens niet meer.” Overigens werd het wel weer knokken voor Pascal. “Ik had een behoorlijke achterstand ten opzichte van de rest. Ik danste minder lang, had minder techniek en scholing gehad. Ik had dan ook extra lessen nodig om mijn achterstand bij te sloffen.”

Pascal noemt nadrukkelijk dat hij in Den Haag fantastische mensen om zich heen had. “Docenten en mede-studenten hebben me enorm geholpen. Ik kwam in mijn derde jaar pas echt op stoom en begon toen (grote) rollen te dansen, tot die tijd was het echt niet je-van-het.” De twijfel of hij wel echt over voldoende talent en kunde beschikt blijft echter aan Pascal knagen. “Je zit natuurlijk op een balletschool omdat je professioneel danser wilt worden, maar ik vond het echt heel moeilijk om me voor te stellen dat ik van dansen mijn werk kon maken. Ik zag om me heen zo vreselijk veel getalenteerde mensen en als ik naar mezelf kijk, zie ik toch vooral wat er mis gaat, waar ik tekort schiet, wat ik nog moet leren.”

Auditie bij Introdans

Toen iemand hem dan ook tipte om auditie te doen, gaf Pascal geen gehoor. “Ze hebben me tot twee keer toe moeten vragen. Ik was ervan overtuigd dat ik niet goed genoeg was.” Gelukkig bleek Introdans een betere kijk op Pascal te hebben dan hijzelf. Hij werd aangenomen. “Ik hou me nog steeds het liefst een beetje op de achtergrond tijdens lessen. Ik ben niet de snelste als het gaat om het oppikken van een choreografie, en daarnaast vind ik het ook gewoon fijner zo een beetje uit het zicht.” Hij is de eerste om toe te geven dat dit gevoel van hem afvalt als hij op het podium staat. Als ik een rol krijg voelt dat als een blijk van vertrouwen in mij als danser, een vertrouwen dat ik dan per se waar wil maken. Bovendien kan ik op het podium gewoon alles geven.”

Het beeld van de wat teruggetrokken Pascal Schut gaat steeds meer tot het verleden horen. Hij ontving in 2013 Aanmoedigingsprijs Dansersfonds '79 en zette de Dans Publieksprijs 2013 op zijn naam. “Uiteraard een enorme eer, al moet ik eerlijk bekennen dat ik oprecht heb gedacht 'waarom ik?'.” Als snel wijkt Pascal's vertwijfelde blik voor een brede glimlach. “Maar ik was er erg blij mee hoor. Ik weet inmiddels wel dat ik echt kan dansen. Dat ik iets over kan brengen aan het publiek tijdens een voorstelling vind ik nog altijd iets magisch. Ik zal misschien wel altijd zelf mijn allergrootste criticaster zijn, maar dat heeft me ook gebracht waar ik nu ben.” 

 

 

 

 

 

Dit kruisje draag ik al heel lang. Dichtbij mijn hart. Ik put...

 

Ik keek vroeger veel naar televisieserie van Buffy the Vampire...

 

Ik hou erg van klassieke muziek. Het raakt mij meer dan muziek...