Marc Beaugendre

Geboren
31 december 1990, Lyon (Frankrijk)

Opleiding
École Rudra Béjart, Lausanne, Espace Pleiade, Vichy

Ervaring
Introdans sinds augustus 2011

Danser Marc Beaugendre is erin geluisd. Hij is acht jaar oud en hopeloos verliefd op een meisje. Zijn moeder vertelt hem dat het bewuste meisje danst en of hij niet bij haar in haar dansklasje zou willen. De kleine Marc bedenkt zich geen seconde. Het meisje was er niet, maar boos op zijn moeder kon Marc niet blijven. Hij was opnieuw verliefd, dit keer op de dans.

Verliefd op dans

“Ik wist meteen vanaf die eerste les dat ik wilde dansen, blijven dansen. Ik was verkocht. Ik hou van alles aan dans. De schoonheid ervan, de elegantie. Dansen is sierlijk en chic.” Marc is wat dat betreft een typische Fransman. “Ik hou van de mooie dingen in het leven, ik weet eigenlijk niet of dit typisch is voor Frankrijk. Ik ben er genoeg voorbeelden tegen gekomen van bekrompenheid.”

Marc heeft het niet gemakkelijk als kind. Hij groeit op in een klein dorpje in Frankrijk. Jongens horen op voetbal te zitten en jongensdingen te doen is de heersende opvatting. Marc heeft het allemaal geprobeerd. Voetballen, klimmen, judo, maar hij vond het allemaal even vreselijk. Hij hield van tekenen en zingen en dansen. “Ik was een gevoelig kind en het kwam allemaal hard aan ja,” geeft Marc toe. “Pas toen ik naar een balletacademie ging, kwam ik andere jongens tegen die dansten. Dat was een opluchting, het is moeilijk om zo anders te zijn. Het maakt eenzaam.” 

Dansen is ademhalen

Het is nooit bij Marc opgekomen om te stoppen met dansen, net als hij nooit heeft getwijfeld dat hij het zou maken als professioneel danser. “Voor mij is dansen hetzelfde als ademhalen, ik kan simpelweg niet zonder.” Toeval of niet: Marc is dan ook uitermate geschikt voor ballet. Hij heeft zijn lichaam, proporties, lenigheid, en muzikaliteit mee. Zelf blijft hij bescheiden. “Ik kan niet zo heel veel, maar ja, ik dans goed. Dans ligt me.” Hij moet lachen om de vraag wanneer dans dan voor hem werken is. “Altijd! Dansen is hard werken. Dat geeft niet, maar een lichaam gaat niet van nature in de ballethouding staan daar moet je heel veel voor trainen, zelfs als je veel dingen mee hebt zoals ik.”

Marc snapt het escapisme van dans. Het was zijn ticket om weg te komen, toch was dit niet wat hem dreef. “Ik heb altijd van dans gehouden, ook als het ingewikkeld werd. Ik heb een strikte opvoeding gehad. Mijn ouders bepaalden voor een groot deel mijn dansopleiding. Toen ik negen was adviseerden mijn docenten me om auditie te doen bij de Opéra de Paris (dé balletacademie van Frankrijk), maar ik wilde dit echt niet, ik was te jong en ik wilde al helemaal niet naar Parijs. Ik hing erg aan thuis.” Wat volgde waren een kleine tien opleidingen in een korte periode. Marc ontgroeide al snel het niveau en moest er dan weer een treetje bijdoen. “Het maakte mij niet uit, als ik maar kon dansen.”

Wat wel gebeurde is dat Marc het lastig vond om zijn emoties toe te laten tijdens het dansen. “Ik hield die twee strikt gescheiden. Ik hou ervan als een choreograaf een hele duidelijke visie heeft. Laat mij maar weten waar ik moet staan, wat ik moet doen en hoe ik het moet doen en ik zal mijn ziel en zaligheid erin leggen om je dat te geven.” Improvisatie is voor Marc dan ook een gruwel. “Ik vind het lastig, net als emoties toelaten en tonen. Dat zal met mijn jeugd samenhangen.” Hij is er veel op aangesproken. “Ik heb bij Introdans, denk ik, echt geleerd om met emotie te dansen. Daar vragen dit soort choreografieën ook om. In klassiek ballet kun je qua expressie nog wel een houten klaas zijn, maar in modern ballet gaat veel om emotie. Het is deels natuurlijk ook acteren. Ik heb wel meegemaakt dat ik vlak van tevoren nog heel hard moet lachen in de coulissen om vervolgens met mijn meest dramatische gezicht op te komen.”

Spelen met identiteit

Marc speelt sowieso graag met zijn uiterlijk en voorkomen. “Ik heb wel een liefde voor show en theater. Ik hou van flamboyante kleding, make-up, mooie sieraden.” Hij heeft iets androgyns in zijn voorkomen en speelt hier ook graag mee. “Ik heb een sterk ontwikkelde vrouwelijke kant, maar ben geen meisje. Ik heb ook mannelijkheid in me. Ik vind het leuk om dit af te wisselen.” Op toneel heeft Marc dezelfde sterke présence. “Voor wat voor soort rollen ik met name gecast wordt?” Zijn ogen gaan wijd open, groot en onschuldig, dan gaat zijn ene wenkbrauw omhoog in een typische Marc uitdrukking: “als solo artiest.” Hij lacht zijn attitude meteen weg. “Ik word vaak gecast voor solo's en daar ben ik erg dankbaar om en blij mee, maar eerlijk is eerlijk ik dans misschien nog wel het liefst met meerdere mensen tegelijkertijd.” De emoties en sensaties van het stuk roept Marc op met zijn bewegingen. “Dat vind ik ook heerlijk aan modern ballet. Het is minder statisch. Het heeft veel beweging.” Om er streng aan toe te voegen: “maar de lijnen moeten wel kloppen.”

Zoals alle dansers lukt het Marc niet om stil te zitten terwijl hij uitlegt wat dans voor hem betekent. Hij draait zijn arm in een ogenschijnlijk onmogelijke hoek om te tonen hoe een ideale lijn eruit ziet. Zakt diep weg in zijn stoel als hij de geaardheid van modern ballet ten opzichte van klassiek ballet laat zien. “Klassiek ballet is in de hoogte, weg gestrekt, alsof je zweeft. Modern ballet is grounded, je zit als het ware in de vloer.” Ondanks Marc's klassieke voorkomen en mooie lijnen heeft hij een duidelijke voorkeur voor het modernere werk. “Ik vond Bench van Jennifer Muller een van de meest fantastische dingen die ik ooit heb gedanst.” 

Internationale karakter

Marc laat weten dat hij nog steeds beter wordt. “Ik studeerde in Zwitserland aan het Béjart Ballet toen ik auditie deed bij Introdans. Ik was getipt door oud-studiegenoot Mathieu di Scala (eveneens danser bij Introdans red.). Het repertoire van Introdans sprak me aan en het feit dat je als danser meer tijd óp het podium doorbrengt dan ernaast, dit is niet bij elk gezelschap zo. Bovendien past het internationale karakter van Introdans goed bij het mijne.” Maar de overgang van school naar een dansgezelschap is groot. “Ik heb me in het begin echt moeten aanpassen. Dansen als baan is iets heel anders dan dansen als opleiding.”

Volgens Marc is dit tevens de reden waarom hij nog steeds groeit als danser. “Alles komt bij elkaar. Wat je meemaakt als mens, wat je leert als danser, alles is in ontwikkeling. Ik heb veel met de denkwijze en geest van het boeddhisme, ik geloof in persoonlijke groei en werk daar ook aan. Mijn levensmotto is niet voor niets carpe diem: pluk de dag. Haal er alles uit wat erin zit.”

 

I don't have an attitude it is just my face! When I was 2...

 

This is during a competition in Lyon when I was 15 years old.

 

Ik heb een grote collectie parfums. Van mysterieuze tot hele...

 

Mijn Carpe Diem tatoeage staat symbool voor wijsheid en die...

 

Beyoncé is mijn grootste inspiratie. Ze is een echte artiest....

 

Het yin yang symbool. Het laat uitersten zien die elkaar...

 

Mijn astrologische teken is Steenbok. Waarschijnlijk mijn...