Laurent Drousie

Geboren
16 januari 1987, Tournai (België)

Opleiding
Écôle de Ballet du Nord, Roubaix; Écôle de danse de l'Opéra de Paris; Écôle superieure de Danse Rosella Hightower, Cannes; Koninklijke Balletschool, Antwerpen

Ervaring
Ballet van Vlaanderen, Antwerpen; Europa Danse, Rennes; Ballet de l’Opéra National du Rhin, Mulhouse; Introdans (sinds augustus 2008)

Taal is altijd een lastig ding geweest voor danser Laurent Drousie. Als klein jongetje begint hij pas laat met spreken – later blijkt hij dyslexie te hebben waarbij hij moeite heeft met het aanleren en het accuraat en vlot toepassen van het lezen en het spellen op woordniveau. Dansen en dans maken zijn lange tijd zijn enige expressiemiddel. Met beide begint Laurent al vroeg en zal hij er later in uitblinken. Hij is zes als hij eindelijk wordt toegelaten tot de plaatselijke dansschool en acht als hij daar zijn eerste choreografie maakt.

Te jong om te dansen

“Ik wilde al veel eerder beginnen met dans, maar dat mocht niet omdat ik op dat moment nog te jong was volgens de balletschool. Een vrij vervelende periode volgde. Ik ging andere sporten doen, zoals voetbal. Niet omdat ik het leuk vond, maar bij ons thuis was het belangrijk dat je aan sport deed. Dus werd het voetbal.” De kleine Laurent zit zijn tijd uit tot hij eindelijk mag gaan dansen. “Ik was best een ingewikkeld kind vermoed ik. Zo koppig als een ezel. Toen ik niet meer wilde voetballen, sloot ik mezelf op in mijn kamer. Of ik liep weg van huis. Dan was er geen land met mij te bezeilen.”

Het wordt beter als hij op zijn zesde naar de dansschool gaat. “Ik dacht nergens over na, maar een ding kan ik me goed herinneren. Ik voelde me vrij. Mijn moeder zegt dat ze me destijds heeft gevraagd of ik een professioneel danser wilde worden. Mijn antwoord was 'mama ik word een danser'.”
Dat er ook al jong trekken van een choreograaf inzitten, blijkt wel als Laurent zich plots herinnert dat hij acht was toen hij zijn eerste dansroutine maakte. “Op een nummer van Michael Jackson! En ik heb mijn arme moeder gedwongen om voor alle dansers die meededen handschoenen te maken waar ze met de hand glitters op naaide.” Voor Laurent is het zo normaal dat hij bijna verbaasd kijkt bij de vraag of er ook oudere kinderen meedansten. “Ja natuurlijk.”

De vermaarde balletacademie Opéra National de Paris

Laurent's talent brengt hem uiteindelijk tot de vermaarde balletacademie Opéra National de Paris, een van topopleidingen voor klassiek ballet in Europa. “Met twaalf was ik eigenlijk te oud voor een auditie, maar zeer tegen alle verwachtingen in nemen ze me toch aan. Als niet-Fransman is dit nog eens een dubbel wonder. Veel dansers omschrijven de school als bikkelhard, maar ik heb het er geen seconde niet naar mijn zin gehad.” Laurent omschrijft beeldend hoe het eraan toegaat op de strenge balletacademie. “Om te zien is het net een gevangenis. Als student ben je intern en slaap je dus maar op een paar passen afstand van de school. Het hele complex heeft een muur en prikkeldraad... haha... vandaar de gevangenis.” Het respect en discipline spreken de verlegen Laurent erg aan. “Als twaalfjarige ben ik bijna dodelijk verlegen, maar dat ging gek genoeg erg goed in deze wereld. Er wordt ook niet van je verwacht dat je gezellig mee babbelt. Hard werken, goed opletten en het beste uit jezelf halen dat is de bedoeling.”

Tussen de regels door blijkt wel dat Laurent in Parijs een behoorlijke achterstand moet wegwerken. “Het is een andere wereld dan die van de meeste mensen. Ik werd pas toegelaten na een scan om te zien of al mijn botten wel op de juiste plek zitten. De regels zijn heilig, als je een docent tegenkomt in de gang sta je op en buig je. Het is bijna militair.”
Vanwege zijn leeftijd krijgt Laurent een speciale beurs als élève privé. “Ik mag twee jaar blijven, ook al hoorde ik aan het einde van deze twee jaar tot de top van mijn klas. Het maakt niet uit. Dat zijn de regels.”

José Carlos Martínez (huidige directeur van het nationaal Spaans ballet en toenmalige docent) zorgt er vanwege Laurent's enorme talent nog wel voor dat hij in Cannes zijn opleiding mag vervolgen. “Wat een verschil! Cannes is de balletschool voor de rijke elite van Frankrijk. De school had een zwembad. De sfeer was veel opener en relaxter. Een vriend uit die tijd zegt dat ik daar ook een beetje meer mens ben geworden en ik geloof dat hij daar wel gelijk in heeft.”

Extreem mens die houdt van uitersten

Laurent kruipt in Cannes uit zijn schulp. “Ik maak vrienden, het dansen is niet meer allesoverheersend. Het gekke is dat ik ervan overtuigd ben dat ik hier een betere danser door ben geworden. Je moet ook leven, anders kun je niets vertolken. Ik heb in Cannes leren leven.”

Het leven is ook de plek waar Laurent zijn inspiratie uithaalt voor zijn choreografieën. “Ik ben een extreem mens. Ik hou van uitersten. In mijn privéleven moet rust heersen, maar voor de rest heb ik geen enkele belangstelling voor het veilige midden. Daarom hebben mijn choreografieën ook altijd een kwinkslag. Die is niet voor de iedere danser die het danst of alle toeschouwers duidelijk, maar voor wie er oog voor heeft.” De thema's waar Laurent uit put zijn niet klein. “De manische fase voor een depressie fascineert me of alcoholisme. Menselijkheid in zijn meest extreme vorm.”

Een verhaal is een uitgangspunt

Het proces begint niet altijd hetzelfde maar wel vaak met de muziek. “Ik luister in zo'n periode bijna non-stop naar muziek. Klassiek is favoriet, net als de muziek uit de jaren '50 en '60 omdat het zo beeldend is. Door de muziek komt een bepaalde beeldtaal bovendrijven en die werk ik uit. Ik film mezelf terwijl ik dingen probeer zo bewaar ik het ook.” Een verhaal is het uitgangspunt voor Laurent. “Al is dit een vrij abstract iets, maar ja ik werk altijd met een begin, een midden en een einde. Op het moment dat ik echt iets heb en met de dansers ga werken, gaat de muziek uit. Dan concentreer ik me heel monomaan alleen op waar ik nu mee bezig ben. Datzelfde geldt voor dansen. Op het podium geef je alles wat je hebt.”

 

Hier ben ik vier jaar oud en geniet van mijn vakantie in...

 

In de stoel in het vakantiehuisje in Zuid-Frankrijk waar wij...

 

Mijn oma was eigenaresse van een bar. Zij leerde mij dansen....

 

Ik als danser van 16 jaar oud

 

Mijn IPod staat vol muziek. Een verzameling van verschillende...

 

Zonder mijn laptop kan ik niet. Alles wat ik maak, staat hier op.

 

De eerste bladzijde van mijn rode notitieschriftje bestaat uit...