Jurriën Schobben

Geboren
12 januari 1990, Landgraaf (Nederland)

Opleiding
Nationale Balletacademie, Amsterdam; John Cranko Schule, Stuttgart

Ervaring
Introdans (sinds augustus 2010)

“Oh god, ik hoop toch zo dat mijn moeder dit nog steeds bijhoudt.” Voor Jurriën ligt een fotoalbum vol met krantenknipsels, recensies en foto's. Het zwarte album is een stille getuige van de weg die hij heeft afgelegd om het te maken als professioneel danser.

Zoals bij zoveel jongens was ballet voor Jurriën meer toevalligheid dan roeping. Zijn oudere zus Marlike danste in Heerlen, mama Schobben bracht en haalde en kleine Jur ging mee. Hoewel hij tenniste en skiede vond hij dansen “ook wel leuk”. Het 'wel leuk' bleven gevleugelde woorden in de jaren die kwamen. Het duurde niet lang voordat de toen 8-jarige Jur zijn eerste auditie deed voor de Nationale Balletacademie in Amsterdam. Hij mocht prompt door naar de volgende ronde. Zo zou het blijven gaan. En dan kan het zomaar zijn dat je als tienjarige het huis uit gaat.
“De eerste paar maanden van de opleiding herinner ik me vooral als saai,” zegt Jurriën. “Je begint helemaal opnieuw en het ging voor mijn gevoel zo traag. Eindeloos maar dezelfde posities oefenen. Er werd net zo lang aan me gepield en gedraaid tot ik goed stond.”

Met de passie voor dans in z'n hart verruilt Jur de Nationale Balletacademie in Amsterdam en doet zijn vervolgopleiding aan de gerenommeerde John Cranko Schule in Stuttgart. Hij kreeg daar onder andere les van de vermaarde en gevreesde Russische balletleraar Peter Pestov. De Russische docent was verantwoordelijk voor de opleiding van balletgrootheden over de hele wereld. Zijn oud-studenten prijzen hem met dezelfde kracht als waarmee ze zijn lessen verfoeiden. Jur is daarop geen uitzondering.

Over Introdans. “We zijn een hele hechte groep. Dat vinden we belangrijk, want we dansen ook met elkaar. Een voorstelling kun je niet in je eentje dragen, hoe goed je ook bent. Daar heb je heel veel mensen voor nodig. Je moet op elkaar kunnen vertrouwen.” Jurriën laat weten dat het contact met het publiek de grootste kick geeft. In het ballet Purple Fools danst hij een komische rol waarbij hij als een dwaas over het podium buitelt in de hoop dat een van de dames zijn bloemetje wil accepteren. “Het ligt natuurlijk een beetje aan de zaal, maar meestal kan ik het publiek horen en zien reageren. Dat is zo ultiem.”

 

Mijn eerste grote rol: Frits, het broertje van Clara (de...

 

 

 

 

 

Mijn bandana heb ik bijna altijd om tijdens de les. Het staat...

 

Als ik niet aan het werk ben, ga ik graag naar mijn vrienden...

 

Deze speelkaart is mijn lucky charm en zat plotseling in mijn...

 

Ik ben een fervent festivalganger. Mooie herinneringen aan wat...