Jazmon Voss

Geboren
6 maart 1989, New York (Verenigde Staten)

Opleiding
Nutmeg Conservatory fort the Arts, Torrington

Ervaring
Dance Theatre of Harlem, New York; Ballet Black, Londen; Stage Entertainment Nederland (Billy Elliot de musical); Introdans (sinds augustus 2016)

Extravert en onbelemmerd als hij is, heeft hij het hart op de tong. Gemixt met een enthousiaste levensinstelling, een fantasierijke geest, een track record in drie landen en een ‘all American’ neiging tot soleren, een ijzersterk recept voor een bonte kennismaking.

Jazmon groeit op in een artistieke familie.  Zijn opa’s en oma’s hebben flamboyantere carrières gemaakt als tapper, acteur, violiste, docent en zelfs als profbokser. De appel valt één generatie verder niet ver van de boom. Jazmon is als kind zeer beweeglijk en speels. Hij danst mee met televisieprogramma’s en heeft een levendige eigen fantasiewereld. ‘Mijn ouders lieten me vrij en probeerden me niet in te dammen. Wel mocht ik vanaf mijn vierde op gymnastiekles.’ Zijn leraar ziet meteen meer mogelijkheden en stimuleert Jazmon jazz taplessen te volgen. Op zijn achtste is hij een ‘heavy tapper’ en doet hij fanatiek mee aan wedstrijden .

‘Rond mijn tiende - ik zat inmiddels op het regionale Munson Williams Proctor Arts Institute - vroeg een van mijn leraren of ik niet ook eens ballet wilde proberen. Echt niet, dacht ik. Zeker als enige jongen tussen al die meisjes. Maar zij hield vol. Ik vond het fantastisch! Ik herinner me nog goed dat ik toen voor het eerst in mijn leven dacht: hier wil ik mijn toekomst van maken. Na een summercamp – een paar jaar later – kreeg ik een studiebeurs voor het Nutmeg Conservatory for the Arts in Torrington. Nadat ik mijn diploma op zak had, begon ik bij het Dance Theatre of Harlem in New York.’

Maar Jazmon’s bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan. Hij droomt over dansen in Londen. In New York was het heel moeilijk om mijn hoofd economisch boven water te houden. Een danser geeft nooit op, dus ik ging door. Maar echt levensvatbaar was mijn avontuur eigenlijk niet. Ik heb heel veel geleerd van Arthur Mitchell (danser, choreograaf en oprichter van het Dance Theatre of Harlem, red), ook dingen die ik nooit meer zal vergeten. Over discipline en techniek. Die lessen had ik ook hard nodig. Maar achteraf gezien heb ik lang niet alles begrepen. Ik was te jong, denk ik.’

Uiteindelijk waagt hij de sprong naar Engeland. Hij gaat dansen bij Ballet Black in Londen. ‘Hier heb ik echt ontzéttend veel geleerd. Engeland heeft alles wat overtollig was in mijn stijl eruit gepoetst. In Amerika wordt je getraind om altijd – onder alle omstandigheden - voluit te gaan. Iedereen wil solist zijn en doet zo flashy mogelijk. In Londen ontdekte ik dat ‘honderd procent geven’ niet altijd goed is en dat je ook met je energieniveau kunt spelen in plaats van alleen maar voluit te gaan. Ook mijn techniek is hier flink verbeterd, dankzij de gezamenlijke trainingen met The Royal Ballet. Ik heb in totaal zes jaar in Londen gewoond en gewerkt. Ik kwam als de jongste van het gezelschap en ik ging als de oudste.’

‘Billy Elliot was mijn ticket naar Nederland. Ik solliciteerde omdat ik naar het vasteland wilde. Na een intensief jaar spelen en dansen in de musical, moest ik opnieuw kiezen. En precies op dat moment kwam Introdans voorbij. Ik deed auditie en ik werd aangenomen! Wauw! Ik voel me supergoed hier. Zo grappig als je bedenkt hoe mijn leven tot nu toe is gelopen: uitgegroeid van een ballethater tot een balletlover, verhuisd van New York naar Londen, naar Amsterdam en nu Arnhem. Dat kalm en rustig is en me past als een jas. Precies wat ik nu nodig heb. Ik hoop hier nog lang te blijven. Als ik écht oud ben, wil ik wel weer wat anders. Op een bootje wonen bijvoorbeeld, ergens waar het water blauw is en de temperatuur aangenaam. Lekker visjes eten…