Brooke Newman

Geboren
25 november 1993, Adelaide (Australië)

Opleiding
Nationale Balletacademie, Amsterdam

Ervaring
Introdans (sinds augustus 2014)

Als Australië voornamelijk doet denken aan koala's, crocodile dundee en didgeridoos dan is danseres Brooke Newman een verrassing. Ze is eraan gewend dat de meeste mensen in Europa Australiërs niet direct associeren met ballet. “Ons balletsysteem is gestoeld op de Britse school, een fantastische training voor elke danser, maar er zijn niet zo heel veel carrièremogelijkheden in Australië.” 

Zes dagen per week balletles

Van veel dansers is bekend dat ze startten op een zeer jonge leeftijd, maar Brooke moet toch wel een uitschieter zijn. Ze is tweeëneenhalf jaar oud als haar moeder haar naar de balletschool brengt. “Mijn moeder heeft ze daar echt moeten overtuigen om me te accepteren voor een klasje, want je moet je voorstellen dat ik toen nog zo kaal was als een biljartbal en er heel jong uitzag..! Uiteraard is het op die leeftijd nog niet echt 'ballet' maar een leuke vorm van bewegen voor kinderen.” Tegen de tijd dat Brooke tien jaar oud is, heeft ze echter zes dagen per week les.
“Mijn plezier in dansen heb ik tijdens deze jaren ontwikkeld en ik was bijvoorbeeld ook sterk in het nadoen van de balletjuf. Maar tegen de tijd dat ik dertien ben, weet ik ook dat ik mijn ballet een serieuzere vorm wil geven en dat betekent een andere school vinden die me weer nieuwe uitdagingen kan bieden.”

Niet de ideale voeten

Brooke, die zich ineens weer herinnert hoe toegewijd ze was op deze leeftijd (misschien wel iets té voor zo'n jonge leeftijd vindt ze nu), volgt op ditzelfde moment al een een junior programma bij The Australian Ballet School. Dit houdt in dat ze ieder jaar een paar weken afreist naar Melbourne om lessen te volgen. De volgende logische stap is dat Brooke auditie doet voor de binnenschoolse opleiding. Wat ze niet verwacht, gebeurt. Brooke wordt afgewezen, zonder goed te weten welke opties ze nog meer heeft. Sterker nog: er wordt haar geadviseerd iets anders te gaan doen omdat ze niet geschikt zou zijn voor ballet. “Wat mij betreft is dit niet iets wat je een kind zo plompverloren kunt vertellen. Ik heb het grote geluk dat mijn ouders me voorhielden dat ik mogelijkheden had en wel degelijk kon bereiken wat ik wilde. Ik wist dat ik niet de ideale voeten heb voor een danser, maar het heeft me er nooit van weerhouden om te doen wat ik liefste doe: dansen.”

In de wetenschap dat ze niet het ideaalplaatje is voor klassiek ballet gaat Brooke op zoek naar een andere school. Ze mag auditie doen bij het in Australië vermaarde Prudence Bowen Atelier. “Prudence Bowen werkt met een extreem klein groepje. Meestal niet meer dan tien meisjes tegelijkertijd. Dat maakt het meteen heel intensief en fijn, maar aan de andere kant ook zwaar, zwaarder dan ik gewend was. Maar ik leerde er ook dat ik mogelijkheden had buiten Australië en miss Bowen leidde ons maar op voor één ding en dat was een baan in de balletwereld.”

Van internationale balletcompetities naar Amsterdam

Brooke komt via het Atelier in aanraking met de wereld van de internationale balletcompetities. “Het is iets waar ik nog nooit een Nederlandse danser ben tegen gekomen, maar in Australië is het niet ongebruikelijk dat je probeert om aan zoveel mogelijk competities mee te doen. Het is toch een mogelijkheid om je in de kijker van een van de grote balletscholen in Europa te dansen.” Brooke danst in Singapore, Londen en Zwitserland. Terwijl ze in Europa is, auditeert ze meteen voor verscheidene dansprogramma's en -opleidingen. Brooke lacht: “Ja ook in Amsterdam, al had deze stad zeker niet mijn eerste voorkeur.” Brooke is zeventien en voor haar staat Amsterdam op dat moment synoniem aan gevaar. “Maar niets was minder waar. Amsterdam is de eerste stad waarvan ik meteen weet: hier zou ik kunnen leven en wonen. Ook in mijn eentje en ver van huis.” Brooke is dan ook dolgelukkig als ze wordt aangenomen op de Nationale Balletacademie.


Nederland en Amsterdam zijn een cultuurshock voor de Australische, maar alleen in positieve zin. “Ik was in Australië gewend geraakt aan onmenselijke tijden om te trainen. Daar begon ik 's ochtends om zeven uur en hield niet op voor vijf uur 's middags. In Amsterdam was het allemaal wat relaxter. Ze willen dat je ook op eigen benen leert staan en jezelf ontwikkelt als artiest.”

A-Team en LesPetitesPrincesses

Dat laatste heeft Brooke in haar oren geknoopt. “Ik ben ervan overtuigd dat je als danser alleen maar beter wordt als je met meerdere vormen van kunst, entertainment en kennis in aanraking komt. Dat je probeert te leren van zoveel mogelijk verschillende mensen om je heen. Deze kruisbestuiving is nodig om te weten wie je bent, om ervaring op te doen. Zonder kun je, naar mijn idee, op een podium geen dingen overbrengen aan je publiek.” In januari 2014 richt Brooke dan ook samen met collega Jonathon Bulo The A-Team op. “Het is een community waarbij we artiesten en publiek met elkaar in contact willen brengen, zodat er een echte dialoog ontstaat over wat er wordt gemaakt en waar naar wordt gekeken. De verbinding tussen artiest en publiek wordt steeds belangrijker merken wij en door kunstdisciplines met elkaar te verweven, mengen we ook de verschillende soorten publiek. Het is iets waar ik veel plezier in heb en waarbij ik veel over mezelf leer.”

Brooke blogt ook over haar ervaringen als danseres. LesPetitesPrincesses geeft een insider's blik op de wereld van ballet. “Ik hoop vooral dat het kan bijdragen aan een levendige discussie waar open en eerlijk kan worden gecommuniceerd door zowel dansers, ouders, docenten en publiek.”

“Ik ben heel blij met mijn plekje bij Introdans. Hier zijn zoveel inspirerende dansers en choreografen aan het werk dat ik me elke dag aangemoedigd voel.”


© Copyrights 2014 Introdans - alle teksten mogen worden overgenomen mits met bronvermelding en een link naar deze website

 

 

 

foto 3

 

 

Mijn eerste balletschoen

 

Boek van Australische auteur gevonden in Nederlandse boekwinkel

 

Het boek 'The Fault in our Stars' representeert voor mij de...