Anne van Gorp

< >

Geboren
1998 Lekkerkerk (Nederland)

Opleiding
Koninklijk Conservatorium, Den Haag

Ervaring
Stage Introdans (sinds augustus 2018)

Dansen bij dat oude vrouwtje

Als kleuter had Anne al onwijs veel energie en omdat haar ouders ook wel zagen dat ze het ergens kwijt moest mocht ze kiezen: of op gymnastiek of op balletles. Na bij beide een proeflesje gedaan te hebben, was ze er wel uit. Het moest en zou ballet worden, “bij dat oude vrouwtje”. Ze had nog onwijs veel geluk ook, want “Balletschool
Etude” was eigenlijk al bezig met de voorbereiding voor hun ‘eens in de vier-jaar’ dansvoorstelling, in de Goudse Schouwburg! Niks vertellen aan papa en mama zei juf Hupie (Hofman). Toen ze als ‘sterretje’ het toneel op kwam trippelen, konden haar ouders hun geluk niet op en Anne al helemaal niet! Het toneel voelde namelijk meteen als haar eigen thuis, ze genoot van iedere seconde en wilde er nooit meer vanaf. De jaren daarna begon ze steeds meer lessen te volgen, het werd haar al snel duidelijk dat ze niet zonder dansen kon en hier maar al te graag beroep van wilde maken.

Droom najagen

Toen ze tien was, nam juf Hupie haar en drie anderen mee naar de ‘Leerlingendag’ van het Koninklijk Conservatorium in Den haag. Ze was meteen verkocht en wilde zo snel mogelijk naar ‘die school waar je elke dag mocht dansen’! Haar ouders vonden het wat minder, aangezien ze in Lekkerkerk woonde en Den Haag nou niet echt om de hoek was, en hielden het een beetje af. Ook haar balletjuf zag het nog niet echt zitten, omdat ze niet ‘de goeie voeten’ voor een danseres had en ze niet wilde dat ze zwaar teleurgesteld werd.
Anne bleef zelf steevast geloven in haar droom en vroeg het jaar erop of ze weer mee mocht naar de Leerlingendag. Vastberaden is ze toen aan alle leraren gaan vragen of ze goed genoeg was voor het conservatorium. De meeste waren een beetje afhoudend, maar Tom Bosma (leraar Charactère), zei direct: ‘Nou, we hebben binnenkort auditie, loop maar mee, schrijven we je in. Dan weet je het tenminste.’ Meteen is ze achter hem aangelopen en schreef ze zichzelf in! Haar ouders moesten toch wel even slikken, maar zagen ook wel in dat ze haar dit moesten laten doen, als ze het echt zó graag wilde.

Blijven presteren

Anne is uiteindelijk aangenomen en heeft 8 jaar op het Koninklijk Conservatorium gezeten.Vanaf de eerste van de middelbare school, tot het tweede jaar HBO. Ze heeft daar ontzettend veel geleerd, maar is zichzelf wel meerdere keren tegen gekomen. “Je hebt natuurlijk toch een totaal ander leven dan een ‘normale’ middelbare-scholier. Niet alleen vanwege het feit dat we buiten onze normale school vakken ook danslessen hadden en dus altijd lange dagen hadden, maar ook vanwege het feit dat er altijd ‘druk op de ketel staat’. Je moet blijven presteren en zoveel mogelijk uit jezelf halen om ieder jaar weer door te mogen en je droom te bereiken “. Soms had ze het daar zeker moeilijk mee, maar de discipline en werklust die ze hierdoor kreeg, is iets waar ze haar hele leven profijt van heeft.

‘Tussen-in’ danseres

Ik zie mezelf altijd als een “tussen-in” danseres of “all-rounder”. Ik ben namelijk niet een klassieke ballerina, maar ook geen super moderne danseres. En ik zag in Introdans veel gelijkenis daarin met mijzelf. Introdans is in mijn ogen een gezelschap dat zeer gevarieerd is qua repertoire, maar ook qua dansers, waarvan een paar net als ik niet de “perfecte voeten, benen of flexibiliteit” hebben". Anne geeft aan dat het “niet-perfecte” danslijf van haar, misschien ook juist wel hetgeen is dat haar altijd een drive heeft gegeven om door te gaan. Ze wilde de wereld laten zien dat je voor dansen niet al die lijnen nodig hebt, als je maar met zoveel mogelijk gevoel danst, je ziel en zaligheid erin stopt en het publiek volledig meeneemt in je verhaal. Wat dat dan ook mag zijn. Die drive heeft Anne nog steeds en dit wil ze bij Introdans ook zeker laten zien in het zeer diverse repertoire dat ze mag dansen. “Ik ga bij Introdans, zoals altijd, opzoek naar de beste versie van mezelf. Een misschien oneindige, maar prachtige zoektocht in mijn ogen. Het uiterste uit mezelf halen geeft uiteindelijk toch de meeste voldoening“.

Verder hoopt Anne zoveel mogelijk mee te mogen dansen, want uiteindelijk is ze toch wel een podiumbeest, die er simpelweg geen genoeg van kan krijgen.