Ángel Rodríguez

De Spaanse choreograaf Ángel Rodríguez (Madrid, 1964) ontdekte de (professionele) dans pas laat. “Ik danste altijd al op feestjes, maar pas toen ik op mijn zeventiende op televisie een programma over ballet, getiteld La Danza, zag, gingen mijn ogen open. Daarvoor had ik überhaupt geen idee dat ik ooit danser zou kunnen worden.” Het was nota bene zijn vader die vroeg ‘zou jij dat ook niet willen?’. Geen gebruikelijke aanmoediging in het Spanje van die tijd, waar ballet niet bepaald als ‘mannelijk’ werd gezien.

Eclectisch

Rodríguez omschrijft zijn daaropvolgende dansopleiding als eclectisch. “Ik ben begonnen met klassiek ballet, maar heb daarna alle stijlen uitgeprobeerd die ik tegenkwam: moderne dans, jazz, Limón- en Cunningham-techniek, enzovoort.” Hij studeerde bij Víctor Ullate en bij Carmen Senra en gedurende anderhalf jaar danste Rodríguez bij het gezelschap van Senra, de Compañía de Danza Moderna. In 1989 werd hij aangenomen bij het Ballet du Grand Théâtre de Genève, waar hij balletten vertolkte van onder anderen Jiří Kylián, Hans van Manen, Rudi van Dantzig, Ohad Naharin, Christopher Bruce en artistiek leider Óscar Araiz. “Vooral Araiz heeft grote invloed op mij gehad, en die invloed werkt door nu ik zelf choreografeer. Hij maakte heel theatraal werk en voor mij was dat iets compleet nieuws.”

Choreograferen is als een drug

In 1990 keerde Rodríguez terug naar Spanje, waar hij een contract tekende bij Nacho Duato’s Compañía Nacional de Danza. Over de vijf jaar die hij bij het gezelschap danste, zegt hij: “Het was een heel intense, soms moeilijke periode, maar wel een waarvan ik heel veel heb geleerd.” In zijn laatste jaar bij de groep maakte hij ook zijn eerste choreografie, voor de workshop van het gezelschap: Des-angel-hada. Daarna volgden al gauw meer werken, onder meer voor de Compañía de Carmen Roche, waarvan Rodríguez tussen 2000 en 2002 ook adjunct-artistiek directeur was, en voor Duato’s Compañía Nacional de Danza. “Ik denk dat het choreograaf-zijn altijd in mij heeft gezeten. Ik was voortdurend al bezig om kleine dingen voor mensen te maken, maar aanvankelijk wilde ik mij eerst vooral op het dansen focussen.”
Toen de keus voor de choreografie echter gemaakt was, was er voor Rodríguez ook geen weg meer terug. “Choreograferen is als een drug. Hoe meer je het doet, des te minder je zonder kunt. Ik heb het dansen ook helemaal niet gemist. Zowel dansen als choreograferen is een manier om je uit te drukken. Alleen: als danser verbeeld je dat wat een ander wil ‘zeggen’, terwijl je als choreograaf jezelf en dat wat jou bezighoudt kunt uiten.”

Debuut bij Introdans

Inmiddels heeft Rodríguez een behoorlijk repertoire opgebouwd en maakte hij choreografieën voor onder meer het Ballet van het Mikhailovski Theater in Sint-Petersburg, TanzCompany Innsbruck in Oostenrijk, het Augsburg Ballet in Duitsland, het Franse Ballet du Capitole de Toulouse en ook voor theater, film, musicals en televisie. In 2017 debuteert hij bij Introdans met Nine Words – chapter II, een ballet waarvoor hij aan de Madrileense Real Escuela Superior de Arte Dramático een voorstudie maakte en dat als vertrekpunt de laatste scène uit zijn eerdere choreografie Last Words heeft. “Ik ben ongelooflijk blij met deze kans, ik ben al jaren bezig om de interesse van artistiek directeur Roel Voorintholt te wekken”, zegt Rodríguez lachend. “Nederland is voor mij een echt dansland, met fantastische dansers en choreografen, maar ook met een publiek dat heel veel kennis van de dans heeft.”

Als een film

Rodríguez typeert zichzelf als emotioneel en dat heeft, zegt hij, invloed op zijn werk als choreograaf. “Ik werk vanuit mijn intuïtie en altijd van binnen naar buiten toe, waarmee ik bedoel dat mijn hart in elk werk te vinden is. Ik wil mensen raken. Je ziet binnen de danswereld veel prachtige dansers, die de meest ongelooflijke dingen doen. Maar ik heb meer nodig dan dat – virtuositeit volstaat voor mij niet.”
Daarnaast houdt hij ervan om verhalen te vertellen en daar gebruikt hij niet alleen beweging voor, maar ook de stem, de gezichtsuitdrukking van dansers en alle andere middelen die hij nodig acht om dat uit te drukken wat hij wil overbrengen. “Een choreografie is voor mij als een film, je moet erin meegezogen worden. Waardoor je alles wat buiten gebeurt even helemaal vergeet.”

 Balletten op het repertoire van Introdans:

1. Nine Words (2017)

www.angelrodriguezkala.com