Jennifer Muller

Net als haar New Yorkse collega Lucinda Childs (van wie Introdans een aantal sleutelwerken op het repertoire heeft) geldt Jennifer Muller als een van de ‘grand old ladies’ van de Amerikaanse moderne dans. Muller (Yonkers, VS, 1944) richtte in 1974 haar gezelschap Jennifer Muller/The Works op en creëerde in de afgelopen veertig jaar meer dan honderd choreografieën. In tegenstelling tot de zeer constante en herkenbare stijl van Childs noemt Muller haar werk eclectisch; ze wil zichzelf, zegt ze, vooral niet herhalen. Wel zijn er bepaalde rode raden in haar werk te herkennen. Haar producties – waarin tekst regelmatig een belangrijke rol speelt – gaan vaak over maatschappelijke onderwerpen, over natuur en ecologie, over onze connectie met het rituele leven en onze behoefte om te communiceren en conflicten achter ons te laten. Het belangrijkst is, zegt Muller, dat dansers bij haar altijd mensen van vlees en bloed zijn. Zelfs als een werk volledig van beweging uitgaat, dan nog draait het om menselijkheid. Het gaat haar nooit alleen om de vorm.

Carrière

Muller maakt naar eigen zeggen al choreografieën vanaf haar zevende. Op haar vijftiende startte ze haar danscarrière bij de Pearl Lang Dance Company. Daarna danste ze negen jaar als soliste bij de Limón Dance Company en in die tijd studeerde ze ook af aan de befaamde Julliard School in New York. Voordat ze Jennifer Muller/The Works oprichtte, was ze van 1968 tot 1974 ‘associate artistic director’ van de Louis Falco Dance Company.
Kort na oprichting van haar eigen groep creëerde de Amerikaanse al twee choreografieën voor het Nederlands Dans Theater: American Beauty Rose (1974) en Strangers (1975). Later kwamen daar nog twee werken voor seniorengezelschap NDT3 bij: The Politician (1993) en The Dinner Party (1996). Voorts maakte Muller nieuwe creaties voor of studeerde bestaande choreografieën in bij onder meer het Alvin Ailey American Dance Theater, het Ballet Theatre of Ohio, Les Ballets Jazz de Montréal, het Israëlische Bat Dor, het Italiaanse Aterballetto en het Ballet du Nord en het Ballet de l’Opéra de Lyon in Frankrijk. Met haar eigen groep toerde ze door 39 landen in vier continenten.

Samenwerkingen met beroemdheden

Voor haar choreografieën werkte Muller samen met tal van beroemdheden, onder wie pianist/componist Keith Jarrett, graffitikunstenaar Keith Haring en muziekfenomeen Yoko Ono. Andersom was Muller als choreografe, toneelschrijver en/of regisseur betrokken bij theater-, opera- en musicalproducties en heeft ze onder de naam Stageworks ook decor-, kostuum- en lichtontwerpen gemaakt.
Ook als docent en mentor geniet Muller grote bekendheid. Ze heef heeft haar eigen danstechniek ontwikkeld: de Muller Polarity Technique, gebaseerd op principes afkomstig uit de Oosterse filosofie. Het Duitse TanzPlan Berlin nam haar ‘polariteittechniek’ als een van de zeven unieke hedendaagse danstechnieken op in de publicatie Tanztechnik 2010.
Voor haar veelzijdige werk is Muller diverse malen geëerd. Als enige Amerikaanse danskunstenaar werd ze in 2003 in het Spaanse Valencia gekozen als lid van een ‘wereldkunstraad’ waarin voorts onder meer operatenor Plácido Domingo en filmregisseur Sydney Pollack plaatsnamen. In 2010 werd ze voor haar bijdrage aan de promotie van de hedendaagse dans in Zuid-Amerika onderscheiden met een ‘Trophy of Cultural Responsibility’.

Werk bij Introdans 

In 2013 danste Introdans voor het eerst een werk van Muller: het veelgeprezen Bench. De choreografie is geïnspireerd op Al Gore’s boek en filmdocumentaire The Inconvenient Truth. In dans en filmbeelden laat Muller zowel een imponerende aanklacht tegen de menselijke destructie van de aarde horen – waarbij ze verwijst naar de Zeven Hoofdzonden – als een oproep om tot inkeer te komen.

 Balletten op het repertoire van Introdans:

  1. Bench (2013)
  2. Interview: The Warhol Project (2016)

www.jmtw.org